Μέσα σε ελάχιστα χρόνια, ο Kane Parsons κατάφερε κάτι που μέχρι πρόσφατα έμοιαζε σχεδόν αδύνατο. Ξεκίνησε δημοσιεύοντας μικρές ταινίες στο YouTube, δημιούργησε έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους σύγχρονους διαδικτυακούς μύθους και σήμερα βρίσκεται να σκηνοθετεί για την A24 μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες της χρονιάς.
Το Backrooms που διανεμήθηκε στην Ελλάδα από την Spentzos Film, δεν αποτελεί απλώς μια κινηματογραφική μεταφορά ενός επιτυχημένου διαδικτυακού concept· είναι ίσως η πρώτη φορά που ένα internet phenomenon αντιμετωπίζεται όχι ως υλικό για εμπορική εκμετάλλευση, αλλά ως αφετηρία για μια καθαρά κινηματογραφική πρόταση.
Αντί για εύκολες εξηγήσεις, ο Parsons επιλέγει την αμφιβολία. Αντί για συνεχή jumpscares, επενδύει στην αίσθηση ότι ο χώρος μπορεί να αφηγηθεί ιστορίες πολύ πριν εμφανιστούν οι χαρακτήρες.
Στη διάρκεια της διεθνούς διαδικτυακής συνέντευξης Τύπου, ο νεαρός δημιουργός μίλησε για την ασάφεια ως δημιουργική επιλογή, για τη σχέση του με το YouTube, για το πώς αντιμετωπίζει το Χόλιγουντ, αλλά και για το γιατί θεωρεί ότι το Backrooms δεν είναι στην πραγματικότητα μια ταινία τρόμου.
Ανάμεσα στις ερωτήσεις ήταν και εκείνη του EΡΤnews, σχετικά με τις συγκρίσεις που γίνονται ανάμεσα στο Backrooms και το επίσης πολυσυζητημένο Obsession.
[Ακολουθούν τα σημαντικότερα σημεία της συζήτησης].
Αλέξανδρος Ρωμανός Λιζάρδος (EΡΤnews, Ελλάδα): Πολλοί θεωρούν ότι το Backrooms και το Obsession κατάφεραν να «ανακατέψουν την τράπουλα» για μια νέα γενιά δημιουργών. Ποιο πιστεύετε ότι είναι το κοινό στοιχείο ανάμεσα στις δύο ταινίες, πέρα από την επιτυχία τους;
Kane Parsons:
«Ειλικρινά, αν υπάρχει κάτι κοινό ανάμεσά τους, νομίζω ότι βρίσκεται περισσότερο έξω από τις ίδιες τις ταινίες και σχετίζεται με τον τρόπο που δημιουργήθηκαν, παρά με το περιεχόμενό τους.
Δεν θα έλεγα ότι πρόκειται για δύο παρόμοια φιλμ. Είναι και τα δύο χαμηλού προϋπολογισμού, αλλά ακόμη κι εκεί υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Το Obsession κόστισε ένα κλάσμα του δικού μας budget. Εμείς δουλέψαμε περίπου με δέκα εκατομμύρια δολάρια, οπότε μιλάμε για εντελώς διαφορετικές παραγωγικές συνθήκες.
Καταλαβαίνω γιατί δημιουργήθηκε αυτή η αφήγηση γύρω από δύο δημιουργούς της Generation Z που ξεκίνησαν από το YouTube και πέρασαν στον κινηματογράφο περίπου την ίδια περίοδο. Είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία και είναι λογικό να γεννά συγκρίσεις.
Προσωπικά θεωρώ ότι το Obsession είναι μια εξαιρετική ταινία. Έχει αυτή την ιδιαίτερη πολιτισμική όσμωση που αναγνώρισα και στη δική μας δουλειά· καταλαβαίνει τις μικρές ευαισθησίες μιας γενιάς που αναζητά κάτι πραγματικά καινούργιο στις κινηματογραφικές αίθουσες. Νιώθω ότι βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος με ανθρώπους που μεγάλωσαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Παρόλα αυτά, δεν έχω βρει ακόμη εκείνο το ένα στοιχείο που να συνδέει πραγματικά τις δύο ταινίες. Ίσως τελικά η σύνδεση να υπάρχει περισσότερο στο πώς τις αντιμετωπίζει ο κόσμος παρά στις ίδιες.»
Ερώτηση: Από πού προέρχεται αυτή η εμμονή σας με την ασάφεια; Είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά το Backrooms ή γενικότερα τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τον κινηματογράφο;
Kane Parsons:
«Νομίζω ότι πάντα με γοήτευε η ασάφεια. Μεγάλωσα παρακολουθώντας διαδικτυακά κινηματογραφικά projects και πολύ γρήγορα κατάλαβα ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες δεν είναι εκείνες που απαντούν σε όλα τα ερωτήματα.
Η ίδια η ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Δεν υπάρχει στο τέλος κάποιος να σου πει τι κατάλαβες σωστά και τι λάθος. Δεν υπάρχει ένα τελικό κεφάλαιο που να εξηγεί τα πάντα.
Αυτή η ανοιχτή φύση της πραγματικότητας είναι κάτι που προσπαθώ να μεταφέρω και στις ιστορίες μου. Ειδικά σε έναν κόσμο όπως το Backrooms, θα μου φαινόταν σχεδόν άδικο να προσφέρω μια πλήρη εξήγηση. Προτιμώ να αφήνω τον θεατή να κάνει τις δικές του υποθέσεις και να αισθάνεται ότι γνωρίζει μόνο όσα γνωρίζουν και οι χαρακτήρες.»
Ερώτηση: Η μετάβαση από μια σειρά στο YouTube σε μια μεγάλου μήκους κινηματογραφική παραγωγή ήταν περιοριστική ή απελευθερωτική;
Kane Parsons:
«Ήταν και τα δύο. Αναγκαστικά χάνεις κάποιες ελευθερίες, αλλά αποκτάς καινούργιες.
Στο YouTube μπορούσα να αφιερώσω είκοσι λεπτά σε έναν άνθρωπο που περπατά μέσα σε έναν διάδρομο, επειδή ο θεατής μπορούσε να κάνει παύση, να επιστρέψει ή να δει το βίντεο όποτε ήθελε. Στον κινηματογράφο υπάρχει διαφορετικός ρυθμός. Πρέπει να καθοδηγείς την προσοχή του κοινού πολύ πιο προσεκτικά.
Από την άλλη πλευρά, είχαμε πλέον τους πόρους να κατασκευάσουμε πραγματικούς χώρους, να συνεργαστούμε με ηθοποιούς και να δουλέψουμε πολύ περισσότερο πάνω στο συναίσθημα των χαρακτήρων. Αυτό ήταν κάτι που ήθελα να εξερευνήσω εδώ και καιρό.»
Ερώτηση: Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που πήρατε από τα χρόνια του YouTube και εξακολουθεί να σας ακολουθεί σήμερα;
Kane Parsons:
«Δεν θα το έλεγα μάθημα. Είναι περισσότερο μια συνήθεια. Μου αρέσει να αναζητώ λεπτομέρειες που μοιάζουν πολύ συγκεκριμένες αλλά στην πραγματικότητα είναι κοινές σε όλους μας. Ένα δωμάτιο που δεν έχεις σκεφτεί εδώ και σαράντα χρόνια. Ένας διάδρομος ενός σχολείου. Μια αποθήκη. Ένα γραφείο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι κουβαλούν αναμνήσεις από τέτοιους χώρους χωρίς να το συνειδητοποιούν. Όταν καταφέρεις να τους παρουσιάσεις με τον σωστό τρόπο, δημιουργείται μια παράξενη αίσθηση οικειότητας που δύσκολα εξηγείται. Αυτό προσπάθησα να μεταφέρω και στο Backrooms.»
Ερώτηση: Στα είκοσί σας χρόνια γίνατε ο νεότερος σκηνοθέτης στην ιστορία της A24. Συνειδητοποιήσατε ποτέ τι σημαίνει αυτό;
Kane Parsons:
«Υπάρχουν πολλές μικρές στιγμές που το συνειδητοποιώ. Η αλήθεια όμως είναι ότι αισθάνθηκα το ίδιο όταν άρχισε να αποκτά επιτυχία η σειρά στο YouTube το 2022. Κάθε φορά που συμβαίνει κάτι μεγαλύτερο, μετά από λίγο γίνεται η νέα σου καθημερινότητα. Προσπαθώ να μη ζω κυνηγώντας αυτές τις στιγμές ενθουσιασμού. Προτιμώ να συγκεντρώνομαι στην ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Στο τέλος της ημέρας, αυτό που με ενδιαφέρει είναι να πηγαίνω για ύπνο νιώθοντας ότι έκανα καλή δουλειά.»
Ερώτηση: Πολλοί θεωρούν ότι δημιουργοί της ηλικίας σας καταλαβαίνουν καλύτερα τη Generation Z από ό,τι οι παλαιότεροι σκηνοθέτες. Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο «μυστικό»;
Kane Parsons:
«Δεν είμαι βέβαιος ότι υπάρχει κάποια συνταγή. Αν υπήρχε, όλοι θα προσπαθούσαν να την αντιγράψουν. Νομίζω ότι πολλά από όσα κάνω προκύπτουν ενστικτωδώς.
Έχω μεγαλώσει μαζί με το διαδίκτυο και αυτό έχει διαμορφώσει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον κόσμο, χωρίς καν να το συνειδητοποιώ. Πολλές φορές διαπιστώνω εκ των υστέρων γιατί μια επιλογή λειτούργησε. Δεν ήταν κάτι που σχεδίασα στρατηγικά. Αν υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στη δική μου γενιά και στις προηγούμενες, είναι ότι έχουμε περάσει αμέτρητες ώρες διαβάζοντας σχόλια στο διαδίκτυο. Αυτό, είτε μας αρέσει είτε όχι, μας έχει εκπαιδεύσει να προβλέπουμε πώς μπορεί να αντιδράσει το κοινό απέναντι σε ένα έργο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό, αλλά σίγουρα επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε.»
Ερώτηση: Το σύμπαν του Backrooms μοιάζει ανεξάντλητο. Σκέφτεστε ήδη μια συνέχεια ή ίσως μια επέκταση σε άλλες μορφές αφήγησης;
Kane Parsons:
«Υπάρχουν πολλές ιδέες. Δεν μπορώ ακόμη να πω ποια θα είναι η επόμενη δουλειά μου, όμως σίγουρα θέλω να συνεχίσω να εξερευνώ τον κινηματογράφο.
Η εμπειρία αυτής της ταινίας ήταν τόσο δημιουργική που αισθάνομαι πως μόλις άρχισα να καταλαβαίνω πραγματικά πώς λειτουργεί μια μεγάλου μήκους παραγωγή. Ταυτόχρονα αγαπώ την τηλεόραση και τον τρόπο που επιτρέπει να αναπτυχθούν οι χαρακτήρες μέσα στον χρόνο.
Το YouTube επίσης δεν πρόκειται να φύγει από τη ζωή μου. Εκεί μπορώ να δοκιμάζω ιδέες πιο ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς. Ακόμη και τα videogames με ενδιαφέρουν πολύ. Δεν θέλω να κλείσω καμία πόρτα. Αντίθετα, πιστεύω ότι όλα αυτά τα μέσα αρχίζουν πλέον να επικοινωνούν μεταξύ τους.»
Ερώτηση: Η ταινία δίνει τεράστια σημασία στους χώρους και στην αίσθηση της περιπλάνησης. Ήταν αποτέλεσμα καλλιτεχνικής επιλογής ή ένας τρόπος να ξεπεράσετε περιορισμούς του προϋπολογισμού;
Kane Parsons:
«Ήταν απολύτως καλλιτεχνική επιλογή. Γνώριζα εδώ και χρόνια ότι το Backrooms θα γινόταν κάποια στιγμή ταινία, ανεξάρτητα από τη μορφή που θα έπαιρνε. Το δύσκολο ήταν να βρούμε μια νέα κινηματογραφική γλώσσα.
Μέχρι τότε όλο το υλικό υπήρχε μέσα από την αισθητική του found footage. Δεν ήθελα όμως να εγκαταλείψω την αίσθηση ότι ο θεατής βρίσκεται πραγματικά δίπλα στους χαρακτήρες. Γι’ αυτό η κάμερα σχεδόν ποτέ δεν προηγείται. Δεν βλέπουμε έναν χώρο πριν τον ανακαλύψουν οι ήρωες. Κάθε δωμάτιο αποκτά το δικό του βάρος και τη δική του προσωπικότητα. Δεν είναι απλώς ακόμη ένας διάδρομος. Είναι ένας νέος κόσμος.»
Ερώτηση: Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι το Backrooms συγκινεί ανθρώπους διαφορετικών ηλικιών, ακόμη και θεατές που δεν αγαπούν το horror. Είχατε εξαρχής αυτό το κοινό στο μυαλό σας;
Kane Parsons:
«Ποτέ δεν σκέφτομαι δημογραφικά. Δεν ξεκινώ λέγοντας “αυτό απευθύνεται στους νέους” ή “αυτό απευθύνεται στους μεγαλύτερους”.
Στην πραγματικότητα δημιουργώ κάτι που θα ήθελα να δω εγώ ο ίδιος.
Επίσης, ίσως ακούγεται παράξενο, αλλά ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι γύριζα μια ταινία τρόμου. Ήξερα ότι θα παρουσιαζόταν έτσι στο κοινό και φυσικά υπάρχουν σκηνές που προκαλούν φόβο. Ο πραγματικός μου στόχος, όμως, ήταν η ενδοσκόπηση. Ήθελα ο θεατής να σκεφτεί τη σχέση του με τους χώρους, με τη μνήμη και με τον κόσμο γύρω του.
Το Backrooms είναι για μένα περισσότερο επιστημονική φαντασία παρά horror. Οι χώροι αυτοί λειτουργούν σαν ένα είδος χρονομηχανής. Σε επιστρέφουν σε μέρη που είχες ξεχάσει και σε κάνουν να αναρωτηθείς γιατί συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σου.»
Ερώτηση: Το Χόλιγουντ δείχνει πλέον να εμπιστεύεται όλο και περισσότερο δημιουργούς που ξεκίνησαν από το YouTube. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Kane Parsons:
«Δεν είμαι βέβαιος ότι βρίσκομαι ακόμη “μέσα” στο Χόλιγουντ ώστε να μπορώ να το αναλύσω με σιγουριά. Αυτό που βλέπω είναι ότι οι νέοι δημιουργοί χρησιμοποιούν απλώς διαφορετικά εργαλεία από εκείνα που χρησιμοποιούσαν οι προηγούμενες γενιές. Σαράντα χρόνια πριν, κάποιος θα έστελνε το σενάριό του σε ένα στούντιο. Σήμερα μπορεί να ανεβάσει μια μικρού μήκους ταινία στο YouTube και μέσα σε λίγες ημέρες να διαπιστώσει αν η ιδέα του αγγίζει εκατομμύρια ανθρώπους.
Το διαδίκτυο λειτουργεί σαν ένας τεράστιος χώρος δοκιμών. Οι παραγωγοί μπορούν να εντοπίσουν πολύ νωρίτερα ποια ιδέα έχει πραγματική δυναμική. Δεν πιστεύω ότι άλλαξε η δημιουργικότητα των ανθρώπων. Απλώς επιταχύνθηκε ο τρόπος με τον οποίο αναγνωρίζεται.»
Ερώτηση: Η ταινία αγγίζει έντονα ζητήματα μνήμης, πένθους και ψυχικής κατάστασης. Ήταν μια προσωπική εμπειρία για εσάς;
Kane Parsons:
«Προτιμώ να μην εξηγώ υπερβολικά τι σημαίνει προσωπικά η ταινία για μένα. Κάθε δημιουργός έχει τη δική του ανάγνωση και θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να τη μοιράζεται πάντοτε.
Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι ποτέ δεν ήθελα να γυρίσω μια “ταινία τραύματος”, όπως συνηθίζουμε να λέμε σήμερα. Με ενδιέφερε περισσότερο να εξερευνήσω τις δικαιολογίες που κατασκευάζουμε ως άνθρωποι για να συμβιώσουμε με τα συστήματα που δημιουργούμε. Οι χαρακτήρες προσπαθούν να βρουν μια απάντηση σε κάτι που ίσως να μην έχει απάντηση. Αυτό έχει μεγαλύτερη σημασία για μένα από οποιοδήποτε συγκεκριμένο ψυχολογικό μήνυμα.»
Ερώτηση: Συμβουλευτήκατε ειδικούς ψυχικής υγείας κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας;
Kane Parsons:
«Ναι. Η μητέρα μου είναι ψυχοθεραπεύτρια, οπότε μεγάλωσα ακούγοντας πολλές συζητήσεις γύρω από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Παράλληλα συνεργαστήκαμε και με ειδικούς κατά τη διάρκεια της παραγωγής. Δεν θέλαμε όμως να παρουσιάσουμε μια ιδανική μορφή θεραπείας.
Οι χαρακτήρες κάνουν λάθη. Οι θεραπευτές κάνουν λάθη. Οι άνθρωποι προσπαθούν να ερμηνεύσουν κάτι που ίσως δεν μπορεί να ερμηνευθεί. Αυτό ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον για μένα από το να παρουσιάσουμε μια επιστημονική βεβαιότητα.»
Ερώτηση: Ποιο είναι σήμερα το μεγαλύτερο “παιχνίδι” που σας προσφέρει μια μεγάλη κινηματογραφική παραγωγή και δεν είχατε όταν εργαζόσασταν μόνος σας;
Kane Parsons:
«Η αλήθεια είναι ότι δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα ο τεχνικός εξοπλισμός. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που ονειρεύονται συγκεκριμένες κάμερες. Αυτό που πραγματικά εκτιμώ είναι ότι πλέον μπορώ να δημιουργώ έναν ολόκληρο κόσμο με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια. Παρόλα αυτά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι καλύτερες ιδέες δεν εξαρτώνται από τα χρήματα.
Ένα από τα αγαπημένα μου έργα παραμένει μια ταινία που ανέβασα δωρεάν στο YouTube και κόστισε σχεδόν μηδέν. Δεν θεωρώ ότι ο μεγαλύτερος προϋπολογισμός παράγει αυτόματα καλύτερο κινηματογράφο. Πάντα θα ακολουθώ την πιο παράξενη ή την πιο ανθρώπινη ιδέα, ακόμη κι αν χρειάζεται να επιστρέψω στις συνθήκες από όπου ξεκίνησα.»
Κάνε like στη σελίδα μας στο Facebook
Ακολούθησε μας στο Twitter
Κάνε εγγραφή στο κανάλι μας στο Youtube
Γίνε μέλος στο κανάλι μας στο Viber
– Αναφέρεται ως πηγή το ertnews.gr στο σημείο όπου γίνεται η αναφορά.
– Στο τέλος του άρθρου ως Πηγή
– Σε ένα από τα δύο σημεία να υπάρχει ενεργός σύνδεσμος